 |
| ผีเสื้อสะสมหลาหลายพันธุ์ “เสียงร้องก็ดัง ปีกมันบางใส ชอบร้องวุ่นวาย และก็เที่ยวเก่ง ค่ำค่ำไม่นอน ร่อนไปมาร้องเพลง นิสัยครื้นเครง คือเจ้าจักจั่น ….…..” ก่อนที่จะไปถึงยังพิพิธภัณฑ์แมลง ฉันฮัมเพลงแมลง ไปพลางๆก่อนที่จะเข้าสู่รั่วประตูของ "โรงเรียนเซนต์คาเบรียล"  ณ ชั้น 5 ของตึก 90 ปี ภายโรงเรียนเซนต์คาเบรียล ถนนสามเสน เป็นที่ตั้งของ “พิพิธภัณฑ์แมลง” ซึ่งคิดว่าน้อยคนที่รู้จักและเคยเข้าชมพิพิภัณฑ์แห่งนี้ เพราะตั้งอยู่ในโรงเรียน แต่พิพิภัณฑ์แมลงแห่งนี้เปิดให้คนทั่วไปเข้าชมได้ จุดเริ่มต้นของ “พิพิธภัณฑ์แมลง” แห่งนี้ เริ่มมาจากการสนใจสะสมผีเสื้อของ ภารดาหรือบราเดอร์ ดร.อำนวย ปิ่นรัตน์ อดีตอธิการโรงเรียนเซนต์คาเบรียลนี้เอง โดยบราเดอร์ เล่าว่า “มันเป็นงานอดิเรกของผม เมื่อประมาณ 30 กว่าปีก่อน โดยไปหาแมลงมาเอง เอาสวิงไปจับมาแล้วก็มาศึกษา”  ในสมัยก่อนการไปหาผีเสื้อ หาแมลงในป่าเป็นสิ่งที่ทำได้ ยังไม่มีกฎหมายเข้มงวดเหมือนตอนนี้ โดยบราเดอร์จะใช้เวลาที่ว่างเว้นจากการสอนหนังสือออกตระเวนสู่ป่าเขาลำเนาไพรทั่วประเทศ กับเพื่อนคอเดียวกันอีก 2-3 คน เพื่อเสาะหาผีเสื้อพันธุ์ต่างๆ    ภายในพิพิธภัณฑ์แมลงที่เป็นห้องไม่ใหญ่นัก แต่มากไปด้วยแมลงนับหมื่นๆตัวเลยทีเดียว หากแยกเป็นประเภทก็มีประมาณ 1,200 ชนิด ซึ่งแมลงทั้งหมดนั้นล้วนแล้วแต่เป็นแมลงที่บราเดอร์พบในประเทศไทยของเราทั้งสิ้น เราไปดูยังส่วนของผีเสื้อก่อน โดยทางวิชาการได้แบ่งผีเสื้อเหล่านี้ออกเป็น 2 ชนิด ได้แก่ “ผีเสื้อกลางวัน” (Butterfly) และ “ผีเสื้อกลางคืน” (Moth)  สำหรับความแตกต่างของผีเสื้อทั้ง 2 ชนิดนั้น พอจะบอกได้คร่าวๆ คือ ผีเสื้อกลางวันจะหากินในเวลากลางวัน ส่วนผีเสื้อกลางคืนจะหากินในเวลากลางคืนเป็นส่วนมาก แต่ก็มีบางชนิดหากินในเวลากลางวันเช่นกัน ส่วนเวลาเกาะผีเสื้อกลางวันจะชูปีกขึ้นตั้งฉากกับพื้น จะมีบ้างที่กางปีกขนานกับพื้น ส่วนผีเสื้อกลางคืนเวลาเกาะจะกางปีกขนานกับพื้นแต่ปีกจะลู่ลงมากกว่า เป็นต้น นี่เป็นความแตกต่างที่คนไม่ประสีประสาอย่างเราๆพอจะรู้ได้ แต่จริงๆแล้วผีเสื้อกลางวันและกลางคืนยังมีความแตกต่างกันอีกหลายอย่าง ที่หากเป็นคนที่ดูเป็นแล้วจึงจะรู้  สำหรับ “แมลงปอ” แมลงอีกหนึ่งชนิดที่จัดแสดงไว้ก็มีกว่า 200 ชนิด โดยแมลงปอ คือ แมลงที่มีตัวอ่อนอาศัยอยู่ในน้ำ เมื่อตัวเต็มวัยมีชีวิตอยู่บนบกมีปีกบินได้ เช่น Rhyothemis Variegata เป็นแมลงปอชนิดที่มีปีกสวยที่สุด   ส่วนเจ้า “จักจั่น” ก็มีเช่นกัน เช่น จักจั่นงวง จักจั่นสีต่างๆในป่า มักกินต้นปอเป็นอาหาร อีกทั้งยังมี “แมลงทับ” สีสวยงามให้เราได้ชมกันด้วย  และยังมี “ตั๊กแตน” เช่น ตั๊กแตนหมู ซึ่งเป็นชนิดที่ตัวใหญ่ที่สุด และด้วยความตัวใหญ่นี้เองชาวบ้านจึงเรียกว่าตั๊กแตนหมู ส่วนตั๊กแตนใบไม้และตั๊กแตนกิ่งไม้ ก็ดูแล้วเหมือนใบไม้และกิ่งไม้จริงๆ  ใครสนใจเหล่าแมลงตัวน้อย ก็สามารถมาชมกันได้ที่ “พิพิธภัณฑ์แมลง” ตั้งอยู่ที่ชั้น 5 อาคาร 90 ปี โรงเรียนเซนต์คาเบรียล ถ.สามเสน แขวงวชิรพยาบาล เขตดุสิต กรุงเทพฯ เปิดทุกวันจันทร์-เสาร์ เวลา 08.00-11.00 และ 13.00-16.00 น. ในช่วงแรกชมฟรี (ต่อไปอาจเก็บค่าเข้าชม 50 บาท/คน) แล้วเราจะรู้ว่าประเทศไทยของเรามีอะไรอีกเยอะให้เราได้ค้นหาและเรียนรู้ |
